یادداشتی به مناسبت عید سعید غدیر خم

با تبریک عید غدیر خم یادداشتی به این مناسبت، به مشتاقان ولایت مولا علی (ع) تقدیم می گردد:

قسمت از فیض غدیرم شده یک جلوه‌ی ناب                           جلوه‌ای صاف‌تر از آینه، روشن‌تر از آب

نازنینی که نه در کون و مکان می‌گنجید                                    دوش در بزمِ ولایت ز رخ افکند نقاب

پاک چون شبنم و در لطف و نوازشْ چو نسیم                          در کفش رازِ سپیده، به جبینش مهتاب

مه خورشید نظر، هر نگهش صد کوثر                                    شده از جلوه ی او فرشْ شراب، عرشْ شراب

دل از آن جرعه چو دریا شد، از آن جلوه چو روز                       غافلان در دل شب در پی کرم شبتاب

جرعه‌ی جام ولایتْ چو بر این عالم ریخت                              عاشقان را جگرِ تشنه از آن شد سیراب

آب و آبادی عالم همه از فیض علی ‌ست                                ورنه بنیاد جهان، جمله سراب است و خراب

                                                                                                            دکتر سید یحیی یثربی

بدون شک، مسئله ی امامت و حاکمیت، یعنی جانشینی رسول خدا (ص) و مدیریت جامعه ­ی اسلامی، اثرگذارترین مسئله در کامیابی و ناکامی دین و نظام الهی از طرفی و خوشبختی و بدبختی انسان‌ها از طرف دیگر است؛ به‌گونه‌ای که بر اساس چرخش در این مسئله ­ی محوری، حاکمیت الهی به سلطنت تبدیل می‌شود و برعکس!

به همین دلیل، مؤمنان خداجو که طرفدار حذف سلطه از زمین و خواهان عدالت و برادری انسان‌ها بوده ­اند، این مسئله را جدی‌ترین اصل مکتب خود قرار داده‌اند؛ چنانکه منافقان و دنیادوستان نیز، آن را اصلی‌ترین مسئله و هدف خود دانسته‌اند. گواه مطلب آنکه در تاریخ اسلام بر سر هیچ یک از اصول و فروع دین، به اندازه ­ی امامت و خلافت، بحث و نزاع و خونریزی نشده است! (شهرستانی، الملل و النحل، ج 1، ص 24)

اما علاوه بر دلایل و شواهد نقلی و عقلی بسیار بر ولایت امیرالمومنین (ع)، می توان به سادگی، تنها با توجه به اهمیت امامت در جامعه ی اسلامی از طرفی و توجه ویژه ی رسول خدا (ص) به علی (ع) از طرف دیگر، نتیجه گرفت که آن حضرت، فقط علی (ع) را شایسته ی این جایگاه می دانست. بی تردید، نظر پیامبر (ص) برخاسته از تعصب خویشاوندی نبود، بلکه مثل سایر کارهایش بر اساس وحی الهی بود.

درباره ی اهمیت امامت چند سطری گفتیم، اینک درباره ی توجه رسول خدا (ص) به علی (ع) نکته ای را مطرح می کنیم و آن اینکه در سه مقطع از عمر بیست و سه ساله ی نبوت پیامبر خاتم (ص)، علی (ع) را در جلسه ی رسمی و در حضور عامه ی مردم، دست در دست محمد (ص) می بینیم:

1- در نخستین روزهای بعثت، در مجلس خویشاوندان، وقتی که محمد (ص) گفت ای خویشاوندان و افراد عشیره ­ی من، کدام یک از شما، مرا در این کار یاری می‌کند تا برادر، وصّی و خلیفه ­ی من باشد؟! تنها علی بود که دست به دست محمد داد و اعلام کرد که در کنار او بوده و با دشمنانش خواهد جنگید.

 2- در نخستین روزهای هجرت، در مراسم اعلام برادری مسلمانان، رسول خدا (ص) دست علی (ع) را در دست گرفت و فرمود تو برادر منی.

3- در آخرین حج و آخرین تجمع مؤمنان در زمان حیات حضرت رسول(ص)، آن حضرت در محل غدیر خم فرمان توقف داده، دست علی (ع) را در دست گرفته، فرمود هرکس من مولای او هستم، این علی (ع) مولای اوست. خداوندا دوستان علی (ع) را دوست بدار و دشمنانش را دشمن. (رک: تفاسیر و منابع معتبر شیعه و اهل سنت، نیز بنگرید به: الغدیر علامه امینی و احقاق الحق و ازهاق الباطل شهید ثالث)

در پایان، یادآور می شوم که علاقمندان به بحث امامت و ولایت، می توانند به کتاب «فلسفه ی امامت» نوشته ی اینجانب مراجعه نمایند. در این کتاب به طور مفصل و جداگانه به بررسی ولایت و امامت از نظر فلسفه و عرفان پرداخته ام (انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه ی اسلامی)/.

 

 

والسلام

دکتر سید یحیی یثربی

شهریور ماه 1396

13-06-1396