تو در كدام صفي؟!

 

 

 

به مناسبت اربعین تقدیم به شیعیانی که عاشورا را درست می­فهمند

 

 

به واپسين بدرود،

             چه بي ­قرار و چه بي ­تاب،

             گفتمت كه:

                              - كجا؟!

جواب دادي:

- خواهر! چه جاي اين سخن است؟!

                 من و تو، هر دو به يك سنگريم و در يك راه!

                            تو دخت فاطمه ­اي! باز همتي! زينب!

                                     كه خصم سخت دلير است و بي ­امان با ما!

                                            چون من فتادم، برخيز و بي ­امان برخيز!

                                                مباد آن ­كه ز پيكار خصم خسته شوي!

***

به ناله گفتمت:

- آخر چسان؟!

   چگونه؟!

   كجا؟!

   شرار صاعقه بر خرمنم، چنان بي ­رحم

   كه ذره ­ذره­ من، آتش است و خاكستر!

   كجا توانم من؟!

   نه! نه!

   نمي­ توانم من!

***

تو دست بر دل خواهر نهادي و گفتي:

صبور باش! كه اين راه، بس گران راهي است!

عنان مگير!

مزن دم كه:

             وقت مي­ گذرد!

مرا به صبر جميل خدا سپردي و ...

                                            رفتي...

***

چو رفتي از بر من،

من ز پاي افتادم!

                  ولي تپيد دلم:

                                 «هان! مباد خسته شوي!

                                              تو با امام به يك سنگري و در يك راه!»

همه كشاكش دل بود و خستگي... ناگه!

 خبر رسيد، بياييد:

                            ذوالجناح آمد!!

چه گويمت كه:

                   چه شد! من دگر نمي­دانم!

***

چو ذوالجناح تو برگشت،

من بلند شدم، كه:

                     كار بايد كرد!

***

در آن زمانه­ بي ­رحم و بي­ پناهي­ ها

                       هراس غارت و آتش گرفته راه نفس!

                       چنان نهيب زدم من كه آسمان لرزيد:

                                                               - كجاست سجادم؟!

                                                                 هلا گروه يتيمان و جمع بيوه ­زنان!

                                                                      چه جاي بيم و هراس است؟!

                                                                                  هان خدا با ماست!

                                                       از اين سياهي و جهل و ستم، چرا ترسيم؟

                                                      هنوز شعله ­اي از خيمه­ حسين برجاست!

***

من ايستاده، كه اين­جا، نه جاي تسليم است!

         مگر نه در رگ ما، خون مصطفي جاري است؟!

                مگر معلم صبرم علي و زهرا نيست؟!

من ايستاده كه اين ­جا، نه جاي تسليم است!

***

هميشه هر دل پاكي كه مي ­تپد، با ماست!

               چه جاي ترس كه ما بر حقيم و حق با ماست!

خدا و آيت قرآن،

                     ورق،

                          ورق، با ماست!

***

چه جاي گريه؟! نمي ­گريم و شكيبايم!

                                              فرات، اگر همه اشك است،

                                                                       اشك زينب نيست!

                                                                               .........

                                                                               .........

                                              من و رباب صبوريم!

                                                             و آب،

                                                                    مي ­گريد!

***

تو را به دشت و بيابان سپردم و رفتم...!

                                               كجا؟!

                                                     به كوفه!

                                                               به شام!

چگونه رفتم و باز آمدم؟!

                      نمي­ گويم!

                            تو خود حديث مفصل بخوان!

                                                           از اين مجمل!

                                                                       گذشت،

                                                                              آن­چه

                                                                                گذشت...!

***

به بزم وحشت ابن زياد!

                         و بزم يزيد!

                                      نه خسته از زنجير!

                                                    نه بيمي از تحقير!

من ايستاده­ كه اين ­جا، نه جاي تسليم است!

             نهيب من، همه بگسست تار و پود حريف!

                                                      فتاد تيشه ز دستي كه:

                                                                        زد به ريشه ما!

                                       ز ايستادن من، رنگ باخت زنجيرم!

                                       فتاد روبهك از پا، چو ديد من شيرم!

                                                      سپر فكند به پيش زبانِ شمشيرم!

                                       عصا به دست شده دشمنت ز هيبت من!

                                                              گرفت از لب تو،

                                                                        انتقامِ جرأت من!

ز دست مي ­شدم از درد و تو،

                                   دلم دادي:

                                               «صبور باش! بگو! جان من! فداي لبت!

                                               بگو! اي منادي توحيد!

                                               بگو! اي صداي آزادي!»

***

مباد آن­ كه نشينم ز پاي، تا هستم

                      چه جاي ذلت و تسليم؟!

                               هنوز بر سر پيمانم و نمي ­گريم!

                                            فرات اگر همه اشك است،

                                                       اشك زينب نيست!

                                       من و رباب صبوريم و

                                                                  آب مي ­گريد.

اگرچه ناله و شيون به آسمان رفته

                                        صداي ناله­ من نيست!

                                                         من نمي­ نالم!

                                       صداي خون شهيد است و قبر مي ­گريد!

                                              نواي سنگ صبور است و صبر مي ­گريد!

***

جدال كفر و ستيز ستمگران، با خلق

                                           هميشه بوده و

                                                            هست و

                                                                      هميشه خواهد بود!

مباد آن­ كه:

           به عذري ز كار وامانيم!

مباد آن­ كه:

          عزاداري شهيدان را، جهاد پنداريم!

چه جاي گريه؟!

                    كه جاي قيام با شمشير!

چه جاي ناله؟!

                 كه جاي نهيب و نعره شير!

***

 

تو را به دشت و بيابان سپردم و رفتم:

                                            نه دفن نعش عزيزان و

                                                                        نه عزاداري!

به خويش گفتم:

- آري! جهاد بايد كرد!

                               جهاد!

جهاد با زر و تزوير و زور!

جهاد با همه دد سيرتان ضدّ بشر!

***

 

جهاد با زر و زور نهفته در تزوير!

نبرد شرك و نفاق نهفته در توحيد!

نبرد با همه طاغوتيان پر نيرنگ!

                        به نيزه ­شان، قرآن!

                                        شعارشان، تكبير!

 نبرد با فرعون!

                   در رداي پيغمبر!

                                      به سنگر محراب!

                                                          به مسند منبر!

در اين مبارزه­ بي ­امان و جاويدان،

                         هر آن كجا كه تو هستي،

                                            زمينِ كرب و بلاست!

                                                 همه زمانه تاريخ، روز عاشوراست!

هلا مسلمانان! به هوش بايد بود!

               كه در هميشه­ تاريخ زندگاني­مان،

                      هميشه جبهه تزوير و زور و زر برپاست!

                                          هميشه آل علي در نبرد با اين هاست!

                                               هميشه و همه جا كربلا و عاشوراست!

به ياد دار كه گفتم: حسين!

                                حسين من!

                                                       حسين تو!

                                                                   حسين ما تنهاست!

تو خويش را درياب!

در اين نبرد، نبرد يزيديان و حسين!

از اين دو صف: صف سفيانيان و آل علي (ع)

                                   تو در كدام صفي؟!

                               جايگاه تو، به كجاست؟!

                                   در اين مبارزه­ بي ­امان و جاويدان

                                      من ايستاده و توحيديان، صف اندر صف!

                                       چه جاي ترس كه ما بر حقيم و حق با ماست!

                                              خدا و آيت قرآن،

                                                                  ورق،

                                                                         ورق

                                                                              با ماست!

 

                                                                                               

                                               سيد يحيي يثربي

 

10-09-1394